ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ (Λκ. η΄ 27-39) Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ

Μεστὴ ἡ διήγηση τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου καὶ γεμάτη διδάγματα. Ἡ ἱστορία εἶναι λίγο – πολὺ γνωστὴ σὲ ὅλους: φτάνοντας ὁ Κύριος σὲ μία πόλη, στὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν ( ἤ Γεργεσηνῶν ἤ Γερασηνῶν ), συναντᾶ ἕναν ἄνθρωπο δαιμονισμένο ποὺ δὲν φοροῦσε ροῦχα καὶ περιφέρονταν σὰν ἀγρίμι στὶς ἐρημιές. Τά δαιμόνια ἀμέσως ἀναγνωρίζουν τόν Θεὸ στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, καὶ ζητοῦν ἀπὸ αὐτὸν* νὰ μήν τά ἐξορίσῃ στὴν ἄβυσσο, ἀλλὰ νά τούς ἐπιτρέψῃ νὰ εἰσέλθουν σὲ μιὰ ἀγέλη χοίρων. Ἔτσι καὶ ἔγινε, καὶ εὐθὺς οἱ χοῖροι ἔπεσαν μὲ ὁρμὴ στὸν γκρεμὸ καὶ σκοτώθηκαν. Ὅταν μαθεύτηκε τό γεγονὸς στὴν πόλη, βγῆκαν οἱ κάτοικοι νὰ δοῦν τό θαῦμα μέ τά ἴδια τους τά μάτια, καὶ βρῆκαν τόν πρὶν δαιμονισμένο ἤρεμο καὶ ντυμένο νὰ κάθεται κοντὰ στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ νὰ ἀκούῃ εὐλαβικά τούς λόγους Του. Ὡστόσο, ἀντὶ νὰ θαυμάσουν καὶ νὰ πιστέψουν στὴ μεγαλωσύνη τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖνοι κυριευμένοι ἀπὸ φόβο ζήτησαν ἀπό τό Χριστὸ νὰ φύγῃ μακριὰ ἀπὸ τή χώρα τους. Μόνος ὁ πρὶν δαιμονισμένος παρακαλοῦσε τόν Κύριο νὰ τόν πάρῃ μαζὶ Του, ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοῦ εἶπε νὰ ἐπιστρέψῃ στὸ σπίτι του καὶ νὰ διηγεῖται σὲ ὅλους τό θαῦμα ποὺ τοῦ ἔκανε ὁ Θεός.

Ἴσως ἡ ἱστορία νὰ φαντάζῃ ἀπόμακρη καὶ ξένη πρὸς ἐμᾶς, ὅμως δὲν εἶναι λίγες οἱ φορὲς ποὺ ἡ καρδιά μας κυριεύεται ἀπὸ τόν πειρασμὸ καὶ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τήν ἐπήρεια τῶν δαιμόνων. Καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη κανεὶς νὰ βρεθῇ στὴν δεινὴ κατάσταση τοῦ δαιμονισμένου τῆς σημερινῆς περικοπῆς, μιᾶς ποὺ ὅταν ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου κυριευτῇ ἀπό τούς πονηροὺς λογισμούς, ἡ πνευματικὴ του πορεία εἶναι ἄκρως καταστροφική. Αὐτό μᾶς βεβαιώνει καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Νοῦς ἀποστάς τοῦ Θεοῦ κτηνώδης γίνεται ἤ δαιμονιώδης», δηλ. ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀπομακρύνεται ἀπό τόν Θεό, ἤ συμπεριφέρεται ὅπως τά ζῶα ἤ κυριεύεται ἀπό δαιμόνια. Συχνὰ ἀκοῦμε γιὰ ἐγκλήματα ποὺ ἔχουν διαπραχθεῖ «ἐν βρασμῷ ψυχῆς», συχνὰ διαπράττουμε λάθη θολωμένοι ἀπὸ τήν ἔνταση τοῦ πάθους τῆς στιγμῆς καί τοῦ ψυχικοῦ ἀναβρασμοῦ ποὺ μᾶς κυριεύει. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ ξεχνοῦμε ὅτι ὅταν παραδοθοῦμε στὸν πειρασμό, τότε σταματᾶ κάθε ἔννοια λογικῆς καὶ αὐτοκυριαρχίας, καί τά ἀποτελέσματα εἶναι ἀνάλογα μὲ τήν αὐτοκαταστροφικὴ μανία ποὺ κυρίευσε τούς χοίρους τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς.
Ὡστόσο δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ μᾶς κυριεύει κανένας φόβος. Γιατὶ ἔχουμε σύμμαχο καὶ ἰατρὸ τόν ἴδιο τό Θεό, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἂν ἡ συνάντηση καὶ μόνο τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ μὲ τόν Κύριο ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νά τοῦ χαρίσῃ τήν ἐλευθερία ἀπό τά δαιμόνια ποὺ τόν τυραννοῦσαν, καὶ γιὰ μᾶς ἡ σωτηρία καὶ ἡ λύτρωση βρίσκεται στὴν δική μας προσωπικὴ συνάντηση μὲ τόν Χριστό. Μέσα ἀπὸ τή μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, μέσα ἀπὸ τή Μυστηριακὴ ζωὴ ποὺ πραγματώνεται στὴν Ἐκκλησία, μέσα ἀπὸ τή συχνὴ μετάληψη (ἀξίως…) τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, καὶ τέλος μὲ συνεπῆ καὶ σώφρονα βίο, ἔχουμε τή δυνατότητα νὰ συμμετέχουμε στὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ πρὸς τόν ἄνθρωπο, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τή λύτρωση, ἀπὸ τήν Ἀνάσταση καὶ τή Ζωή.
Οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς ἐκείνης φοβήθηκαν καὶ στὴ συνέχεια ζήτησαν ἀπὸ τόν Ἰησοῦ νὰ φύγῃ. Δὲν εἶναι λίγες οἱ φορὲς ποὺ καὶ σήμερα οἱ ἄνθρωποι, ὅταν δοῦν τή δύναμη καί τά θαύματα τοῦ Θεοῦ, φοβοῦνται καὶ προτιμοῦν νὰ ζοῦν μέ τά πάθη τους, παρὰ νὰ ἀποδεχτοῦν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐξουσιάζει τά πάντα στὸν κόσμο, εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει μετρημένες ἀκόμα καὶ τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς μας, ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει τά πάντα καὶ προσβλέπει σ’ ἐμᾶς μὲ ἀγάπη καὶ κρούει καθημερινὰ τήν θύρα τῆς ψυχῆς μας, περιμένοντας νὰ Τοῦ ἀνοίξουμε, νὰ Τόν δεχτοῦμε, καὶ νὰ γεμίσῃ ἔτσι μὲ τήν παρουσία Του τή ζωὴ μας μὲ Φῶς, μὲ ἐλπίδα, μὲ γαλήνη, μὲ σιγουριά. Οἱ κάτοικοι ἐκείνης τῆς πόλης ἔδιωξαν τόν Κύριο, καὶ ἔτσι κάνουμε κι ἐμεῖς συχνά, γιατὶ γιὰ νὰ Τόν ἀποδεχτοῦμε χρειάζεται ταπείνωση, καὶ προπαντὸς χρειάζεται μετάνοια. Καὶ δυστυχῶς, κανένα ἀπὸ αὐτὰ δὲν μᾶς εἶναι εὔκολο, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἀπορρίψουμε τό ἐγώ μας, νὰ παραδεχτοῦμε τά λάθη μας, νὰ ἀναγνωρίσουμε τήν ἀδυναμία μας, νὰ ὁμολογήσουμε ὅτι δὲν εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ ἐξουσιάζουμε τή ζωὴ μας καὶ τόν κόσμο, ἀλλὰ ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός.
Ὁ Θεὸς ὅμως δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει. Ἀκόμα κι ἂν Τόν ξεχνοῦμε, ἀκόμα κι ἂν Τόν ἔχουμε ἀποκλείσει ἀπὸ τή ζωὴ μας, στέλνει ἀνάμεσά μας τά σημάδια τῆς παρουσίας Του, φέρνει κοντὰ μας ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ζήσει τό θαῦμα στὴν προσωπικὴ τους ζωή, ὅπως ἔστειλε τόν πρὶν δαιμονισμένο ἀνάμεσα στοὺς συμπολῖτες του, γιὰ νὰ γίνῃ ἐκεῖνος ὁ ζωντανὸς κήρυκας τῆς ἀλήθειας. Ἀκόμα κι ἂν στὴ ζωὴ μας κυριαρχεῖ τό σκοτάδι καὶ ἡ ἀπελπισία, ὁ Θεὸς στέλνει τούς ἀνθρώπους ἐκείνους, ποὺ ὄντας ἴσως σὲ χειρότερη θέση ἀπὸ τή δική μας, ἔτυχαν τῆς εὐεργεσίας τοῦ Κυρίου καὶ ἄλλαξε ἐντελῶς ἡ ζωὴ τους.
Εἶναι ἑπομένως δική μας ἐπιλογή, μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτά, τό ἂν θὰ θελήσουμε νὰ συναντήσουμε τόν Χριστὸ καὶ νὰ Τόν βάλουμε στὴ ζωὴ μας, ἤ ἂν θὰ παραμείνουμε στὸ σκοτάδι τοῦ θανάτου ποὺ μᾶς ὑπαγορεύει ὁ πειρασμός. Εἶναι ἐπιλογή μας τό ἂν θὰ ἀκολουθήσουμε μιὰ καταστροφικὴ πνευματικὰ πορεία, ἤ μία Ἀναστάσιμη καὶ φωτεινή. Ὁ ἀγῶνας μας δὲν εἶναι πάντοτε εὔκολος. Ἔχουμε ὅμως τόν ἰσχυρότερο σύμμαχο μαζὶ μας, ἀρκεῖ, σὰν τόν ἄνθρωπο τῆς σημερινῆς περικοπῆς, νὰ ζητήσουμε ἀπό τό Χριστὸ νὰ εἶναι μαζὶ μας, καὶ νὰ Τόν δεχτοῦμε στὴ ζωὴ μας καὶ νὰ Τόν ἀκολουθήσουμε. Ἀμήν. Γένοιτο.



Δεν υπάρχουν σχόλια: