Ἡ στάση μας στίς δοκιμασίες

Νεκρὸς ὁ Χριστὸς ἐπάνω στὸ Σταυρό. Κανεὶς ἀπὸ ὅσους ἦταν κοντὰ Του δὲν ἤξερε τὶ νὰ κάνῃ πλέον. Οὔτε γιά τά στοιχειώδη, ὅταν κάποιος πεθαίνῃ. Ἐκείνη τή δύσκολη στιγμὴ ἐμφανίζεται ἀναπάντεχα ὁ Ἰωσήφ, ἕνα ἀξιοσέβαστο μέλος τοῦ Συνεδρίου τῶν Ἰουδαίων, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπὸ τήν Ἀριμαθαία. Εἶχε ἀποδεχτεῖ τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ κόμισε ὁ Χριστὸς καὶ τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Κι ἐνῷ ὅλοι βρίσκονταν σὲ ἀμηχανία καὶ ἀπόγνωση, ἐκεῖνος «τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλάτο καὶ ἠτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰωσὴφ» (Μρκ. 15, 43).  Καί Πιλάτος, ἀφοῦ πληροφορήθηκε ἀπὸ τόν ἑκατόνταρχο τόν θάνατο τοῦ Κυρίου «ἐδωρήσατο τό σῶμα τῷ Ἰωσὴφ» (15, 45), χάρισε τό σῶμα τοῦ νεκροῦ Ἰησοῦ στὸν Ἰωσήφ.
                Δὲν ἦταν συγγενὴς τοῦ Χριστοῦ Ἰωσήφ. Δὲν εἶχε τό φυσικὸ δικαίωμα νὰ λάβῃ τό σῶμα Του καὶ νά τό θάψῃ. Δὲν ἦταν κἂν γνωστὸς στοὺς συγγενεῖς τοῦ Κυρίου καί τούς μαθητὲς Του. Ἦταν ἕνας ἄγνωστος πιθανὸν γιὰ ἐκείνους ἄνθρωπος, γνωστὸς ὅμως στὸν ἴδιο τόν Χριστό. Ἀναζητητής τῆς ἀλήθειας καί τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτὸν» (Λουκ11, 28). Στή δύσκολη στιγμὴ καταστρώνει σχέδιο καὶ ὀργανώνει τά τῆς ταφῆς τοῦ Κυρίου. Ἐπισκέπτεται τόν παντοδύναμο ἡγεμόνα, ἐν γνώσει του ὅτι θὰ ἔρθῃ σὲ ρήξη μέ τά ἄλλα μέλη τοῦ Συνεδρίου, ἀλλὰ καὶ πιθανὸν νὰ προκαλέσῃ τήν ἀπορία τοῦ Πιλάτου. Δὲν εἶναι βέβαιος γιὰ τήν ἔκβαση τοῦ διαβήματός του. Ὅμως δὲν κάνει πίσω. Δὲν βάζει τή δύναμη τῆς λογικῆς πιὸ πάνω ἀπὸ τήν ἀγάπη. Καὶ δικαιώνεται.
                 Πιλάτος δωρίζει τό σῶμα στὸν Ἰωσήφ. ἄδικος κριτής, ὁποῖος δίστασε νὰ δώσῃ τήν ἐλευθερία σὲ ἕναν ἀθῶο, γιὰ νὰ μὴν ἔρθῃ σὲ ρήξη μὲ τόν ὄχλο, ὁποῖος δὲν ἐπρόκειτο νὰ τόν ἀγαπήσει ποτέ, κι αὐτὸ Πιλάτος τό ἤξερε καλά, ἀσκεῖ γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τήν ἐξουσία του ἐπάνω στὸν Ἰησοῦ. Τώρα φαίνεται εὐσπλαχνικός. Ἐκ τῶν ὑστέρων κάνει τόν καλό. Ἴσως σκέφτεται μέσα του ὅτι ἀφοῦ δὲν φάνηκε δίκαιος τήν ὥρα ποὺ ἔπρεπε, τοὐλάχιστον ἄς ἀποδώσει τιμὴ στὸ πρόσωπο τοῦ ἀδίκως σταυρωθέντος ἔστω καὶ μετὰ θάνατον. Δὲν θὰ ταπεινωθῇ ὅμως ἴδιος τόσο πολύ παρουσία τοῦ Ἰωσὴφ ἀποτελεῖ γιαὐτὸν μία εὐκαιρία ἀνέξοδα νὰ δείξῃ ὅτι δὲν ἤθελε νὰ θανατώσῃ τόν Χριστό, ἀλλὰ ἀναγκάστηκε χάριν τοῦ δημοσίου καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ ρωμαϊκοῦ συμφέροντος νὰ λάβῃ τή δύσκολη ἀπόφαση. Ὅμως στὸ βάθος τῆς ψυχῆς του δὲν ἔχει μετάνοια. Ἀξιοποιεῖ τήν εὐκαιρία πού τοῦ δίνει Ἰωσήφ, δὲν δείχνει ὅμως ἴδιος ὅτι πίστεψε τελικὰ ποιὸς ἦταν ἀληθινὰ Χριστός. Καὶ γιαὐτό, ὅταν οἱ Φαρισαῖοι θά τοῦ ζητήσουν νὰ προφυλαχθῇ τάφος ἀπὸ κλοπή, δὲ θὰ διστάσῃ νά τούς δώσῃ τήν κουστωδία. Δὲν θὰ καταφέρῃ ὅμως οὔτε αὐτός, οὔτε ἐκεῖνοι νὰ σταματήσουν τήν Ἀνάσταση.
                Ἀπέναντι στὸ Χριστὸ διαπιστώνουμε ξανὰ τρεῖς στάσεις. 
Ἡ μία εἶναι των μαθητῶν καὶ ὅσων Τόν ἀγαποῦν. Στὴ δύσκολη στιγμὴ λειτουργοῦν ἐντελῶς ἀνθρώπινα. Τούς νικᾶ πόνος, φόβος καὶ ἀπόγνωση τοῦ θανάτου.
δεύτερη εἶναι τοῦ Ἰωσήφ. Στὴ δύσκολη ὥρα ὑπερνικᾶ ἀγάπη, τόλμη, τό σχέδιο καὶ ὀργάνωση ποὺ ὑπερβαίνουν τό φόβο τοῦ θανάτου. τρίτη εἶναι τοῦ Πιλάτου. Ἀμετανόητος κατὰ βάθος γιατὶ καταδίκασε ἕναν ἀθῶο, δείχνει εὐσπλαχνία γιὰ νὰ ἀποδείξῃ στὸν ἑαυτό του ὅτι δὲν ἔφταιγε ἴδιος, ἀλλὰ ἀναγκάστηκε ἀπὸ τὶς περιστάσεις νὰ ἀδικήσῃΚαὶ θὰ συνεχίσῃ τή ζωὴ του χωρὶς καμία οὐσιαστικὴ ἀλλαγή.
                 πρώτη στάση θυμίζει ἐκείνους τούς χριστιανοὺς οἱ ὁποῖοι στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς ἀπογοητεύονται, κλείνονται στὸν ἑαυτό τους καὶ δυσκολεύονται πολὺ νὰ προχωρήσουν. Κλονίζεται πίστη τους καὶ νιώθουν παγιδευμένοι στὰ ἀδιέξοδα τοῦ θανάτου τρίτη στάση θυμίζει ἐκείνους τούς χριστιανοὺς ποὺ ἀδιαφοροῦν κατὰ βάθος γιὰ τὶς δοκιμασίες τῶν ἄλλων, ἐνῷ ὅταν ἔρχονται καὶ στοὺς ἴδιους δὲν βλέπουν σὲ βάθος τά λάθη καὶ τὶς ἁμαρτίες τους, ἀλλὰ ἀρκοῦνται σὲ μία ἐπιφανειακὴ μεταμέλεια ὅταν διαπιστώσουν ὅτι κάτι δὲν ἔχει πάει καλά, χωρὶς ὅμως νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ ἀναλάβουν μὲ ταπείνωση τό μερίδιο τῆς εὐθύνης πού τούς ἀναλογεῖ καὶ νὰ διορθώσουν τήν στάση τῆς ζωῆς τους. Ἀντίθετα, προχωροῦν ἀφήνοντας κατὰ μέρος ,τι ἔχει συμβεῖ, ἀσχολούμενοι μὲ τόν ἑαυτό τους καί τά συμφέροντά τους. Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ αἰσθάνονται ὅτι ἔκαναν τό καθῆκον τους μὲ ἕνα δῶρο μία τυπικὴ κίνηση, χωρὶς νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ διαπιστώσουν τὶ χρειάζονται ἀληθινὰ οἱ ἄλλοι καὶ χωρὶς νὰ ταπεινωθοῦν πραγματικά, ἐφόσον δοκιμασία ἀναφέρεται στοὺς ἴδιους.   δεύτερη στάση ἀποτελεῖ ἀληθινὴ εὐλογία. Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι χωρὶς θόρυβο γνωρίζουν ποιὰ εἶναι ἀποστολή τους, στὴ δοκιμασία εἶναι ἕτοιμοι νὰ προσφέρουν αὐτὸ ποὺ μποροῦν τόσο σαὐτὸν ποὺ δοκιμάζεται, ὅσο καὶ στοὺς οἰκείους του καὶ εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ κάνουν καὶ θυσίες γιαὐτοὺς πού τούς χρειάζονται. Εἶναι ὅλοι ὅσοι πιστεύουν, ἀγαποῦν* καὶ ἐλπίζουν στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
                Ἀφορμὴ λοιπὸν αὐτογνωσίας εἶναι στάση τόσο τοῦ Ἰωσήφ, ὅσο καὶ τῶν μαθητῶν, ἀλλὰ καί τοῦ ΠιλάτουΚλειδὶ γιὰ νὰ διαλέξουμε πίστη στὴν Ἀνάσταση. Αὐτὴ μπορεῖ νά μᾶς κρατήσῃ ὄρθιους σὲ δοκιμασίες, ἀλλὰ καὶ νά μᾶς βοηθήσῃ νὰ δοῦμε μὲ εἰλικρίνεια ποιοὶ εἴμαστε καὶ πὼς μποροῦμε νὰ λειτουργήσουμε ἀγαπητικὰ ἀπέναντι σὲ ὅσους δυσκολεύονται. Καὶ τελικὰ νὰ γίνουμε αὐτὸ ποὺ ἦταν Ἰωσὴφ: «προσδεχόμενοι τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Μρκ15, 43). Ἀμήν.

*«…ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον ,… » Α΄ Ἰω δ΄18.


Κέρκυρα, 19 Μαΐου 2013   π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_18.html


Δεν υπάρχουν σχόλια: