Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

              
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
                                      
          γαπητοί μου Χριστιανοί, ργο τς κκλησίας εναι νά θεραπεύ τόν νθρωπο πό τά πάθη καί τήν μαρτία, προετοιμάζοντάς τον τατόχρονα νά συναντήσ τόν Χριστό πού εναι φς. κάθαρση, φωτισμός καί θέωση εναι τά τρία στάδια καί μέθοδος τς θεραπείας.
Ο μπειρίες τς θεώσεως εναι νάλογες μέ τήν κάθαρση το νθρώπου. σο περισσότερο καθαρισθε νθρωπος πό τά πάθη, τόσο νώτερη μπειρία χει το Θεο, βλέπει τόν Θεό, κατά τό «Μακάριοι ο καθαροί τ καρδί τι ατοί τόν Θεόν ψονται» (Μτθ. ε΄8). ταν ρχίζ νθρωπος νά μετανο, νά ξομολογεται καί νά κλαί γιά τίς μαρτίες του, λαμβάνει τίς πρτες μπειρίες τς Χάριτος το Θεο. Τέτοιες μπειρίες εναι πρτα τά δάκρυα τς μετανοίας, πού φέρνουν μιά περίγραπτη χαρά στήν ψυχή καί πειτα βαθειά ερήνη ποα κολουθε. Γι’ατό καί τό πένθος ατό γιά τίς μαρτίες μας λέγεται «χαροποιόν πένθος», πως επε Κύριος στούς μακαρισμούς: « Μακάριοι ο πενθοντες, τι ατοί παρακληθήσονται» (Μτθ. ε΄4). Ατά συμβαίνουν στό πρτο στάδιο πού λέγεται κάθαρση.
Δεύτερο στάδιο καί νώτερο πό τό προηγούμενο εναι φωτισμός, θεος φωτισμός:  δ φωτίζεται νος το νθρώπου καί βλέπει μέ λλη χάρι τά πράγματα, τόν κόσμο, τούς νθρώπους. γαπάει Χριστιανός τόν Θεό περισσότερο. Καί ρχονται λλα δάκρυα, νώτερα, πού εναι δάκρυα γάπης γιά τόν Θεό, δάκρυα θείου ρωτος. Δέν εναι πιά δάκρυα γιά τίς μαρτίες του, διότι χει τήν βεβαιότητα τι Θεός τόν συγχώρησε. Τα δάκρυα ατά το φέρνουν μεγαλύτερη ετυχία, χαρά καί ερήνη στήν ψυχή.
τσι, δηγεται νθρωπος στό τρίτο στάδιο, τήν θέωση (κατά Χάριν). κε, τότε, εναι ερηνικός καί τάραχος σέ κάθε προσβολή ξωτερική, παλλαγμένος πό περηφάνεια, μσος, μνησικακία*, σαρκικές ρέξεις. νθρωπος ποκτάει τήν πάθεια. Φωτίζεται πό τό γιο Πνεμα, λάμπεται καί θεώνεται. Ζε στήν κατάσταση πού λέγεται συχία.
ταν μάλιστα καθαρισθ τελείως, προσφερθ τελείως στόν Θεό, τότε λαμβάνει καί τήν μεγαλύτερη στούς νθρώπους μπειρία τς θείας Χάριτος, πού κατά τούς Πατέρες τς κκλησίας μας εναι θέα το κτίστου φωτός το Θεο. κτιστο φς  λαμψε στό Σιν, στό ρος Θαβώρ, στήν Πεντηκοστή, λάμπει καί στόν Πανάγιο Τάφο κάθε Μ. Σάββατο τό μεσημέρι. Ατό τό φς εναι κτιστες νέργειες το Θεο. Ατό τό φς τό βλέπουν ο πολύ προχωρημένοι στήν θέωση, λάχιστοι σέ κάθε γενιά. Ατό τό φς φαίνεται στίς γιογραφίες μέ τό φωτοστέφανο, διότι ο γιοί μας ταν καί εναι στήν θέωση. Χάρις τς θεώσεως διατηρε φθαρτα καί τά σώματα τν γίων, τά λείψανα, πού μυροβλύζουν καί θαυματουργον. κενος πού βρίσκεται στήν κατάσταση τς θεώσεως, δέν κοιμται, δέν τρώει, δέν πίνει, δέν ποβάλλει τά περιττά: Γίνεται μία ναστολή τν λειτουργιν το σώματος, χωρίς μως νά χάν τίς ασθήσεις του. Μεταφέρεται μαζί μέ τό σμα του σέ ποιαδήποτε πόσταση, γνωρίζει τό παρελθόν σου, προλέγει τό μέλλον σου, κόμα γνωρίζει τή σκέψη σου καί σο μιλάει γι’ατά πού θελες νά ρωτήσς πρίν κν προλάβς νά μιλήσς γι’ατά. Στήν κατάσταση τς θεώσεως νθρωπος παλλάσσεται πό τήν δουλεία καί τά στοιχεα τς φύσεως, διότι τρέφεται πό τόν διο τόν Θεό. Π.χ. ωσήφ συχαστής καί σπηλαιώτης (+ 1959), γιος λέξιος κ.. τρωγαν μία φορά τήν βδομάδα !!! πίσης ο όρατοι σκητές το γίου ρους καί λλο. κόμα γέρων Πασιος ποος βλεπε, καί λεγε γιά τό κτιστο φς: « Καί μέ κλειστά τά μάτια τό βλέπει κανείς, καί μέ νοιχτά· καί τή νύχτα μέ τό σκοτάδι καί τήν μέρα μέ τόν λιο».
γιος Γρηγόριος ρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, Παλαμς (1296-1356 μ.Χ.), τόν ποον ορτάζουμε σήμερα, βλεπε καί ατός τό κτιστο φς. Βρέθηκε ντιμέτωπος μέ πεσταλμένους το Πάπα στήν Κων/λη , τόν Βαρλαάμ τόν Καλαβρό καί τόν μαθητή του Γρηγόριο τόν κίνδυνο Πολυκίνδυνο. Ατοί κπροσωπντας τήν Παπική θεολογία, μέσα στό πνεμα το σχολαστικισμο, δίδασκαν τι δέν πάρχει κτιστο φς,  τι δέν μπορε νά φθάσ νθρωπος στή θέωση, τι δέν πάρχει διαφορά μεταξύ οσίας καί νεργείας το Θεο, κατηγορντας τόν συχασμό καί τούς μοναχούς ποκαλντας τους μάλιστα μφαλοσκόπους*(στάση σώματος, εσπνοή-Κύριε ησο Χριστέ, κράτημα τς κπνος-λέησόν με).
γιος Γρηγόριος Παλαμς, μιλώντας γιά τήν διάκριση οσίας καί νεργείας το Θεο, πως Μ. Βασίλειος καί ο λοιποί γιοι Πατέρες σώζει τήν πίστη: Κτιστή νέργεια σημαίνει, χει ρχ κα τέλος. Πς θ σ σώσ κάτι πο χει ρχ κα τέλος νέργεια τς γίας Τριάδος, οτε ρχ χει, οτε τέλος. Εναι ναρχη κα τελεύτητη, πως οσία το Θεο. φο, λοιπόν, τν οσία δν μπορομε ν τν δεχτομε, δεχόμεθα τν νέργειά Του. Χάρις, νέργεια, Βασιλεία, δύναμις, Βασιλεία τν ορανν, λα ατ σημαίνουν τν κτιστη νέργεια πο κπορεύεται π τν γία Τριάδα.
ντίσταση το Παλαμ καί τν λοιπν συχαστν κράτησε εκοσιτρία λόκληρα χρόνια. Ο Σύνοδοι το 1341, το 1347, το 1351 καί κυρίως ατή το 1368 πού νομάστηκαν λες μαζί 9η Οκουμενική Σύνοδος δικαίωσαν τήν θεολογία το γ. Γρηγορίου, ποδεικνύοντας γιά λλη μιά φορά τι Παπική θεολογία δέν σώζει τόν νθρωπο. Παπική «κκλησία» βρίσκεται σέ πλάνη!!! κόμα καί σήμερα στό Παρίσι πάρχει ντι-Παλαμική Σχολή πού κάνει μεγάλη προπαγάνδα καί κατασυκοφαντε τόν γιο Γρηγόριο.
Δυστυχς καί σήμερα πάρχουν θεολόγοι, πού προσπαθον νά τά χουν καλά μέ τήν πολιτική ξουσία, πηρετντας τσι τόν Οκουμενισμό καί τήν παγκοσμιοποίηση, ο ποοι δέν μιλον καθόλου γι’ατόν τόν φωστρα τς ρθοδοξίας.
Τό φθαρτο λείψανό του βρίσκεται στήν Θεσσαλονίκη.
Τό Οκουμενικό Πατριαρχεο Κων/λεως τό τος 2009 νεκήρυξε γίους κόμα τούς γονες (Κωνστάντιον καί Καλονήν) καί τά δέλφια το γ. Γρηγορίου (Θεοδόσιον, Μακάριον, πίχαριν καί Θεοδότην).ορτάζουν τήν α΄ Κυριακή μετά τήν 14ην το μηνός Νοεμβρίου.
Τας ατν γίαις πρεσβείες Θεός λέησον μς. μήν.



      

Δεν υπάρχουν σχόλια: