ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ 
(Μρκ. η΄ 34-38, θ΄ 1)

  Μετὰ τὴν ἑορτὴ τῆς ὑψώσεως ποὺ ὡς φωτεινὸ σημεῖο προβάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, στὴν Εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς, ὁ ἴδιος ὁ Κύριὸς μας ἀκούγεται νὰ κάνῃ λόγο γιὰ τὸ Σταυρὸ καὶ τὴν σημασία του στὴ ζωὴ μας.
             ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκοςμὲ τρόπο λιτὸ ἀλλὰ καὶ δυναμικόμᾶς παρουσιάζει τὸ κεντρικὸ σημεῖο τῆς πνευματικῆς ζωῆςπέριξ τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ στρέφεται  ὅλη προσπάθεια καὶ  ἀγῶνας μας.
            Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ ὅτι  Χριστὸς δὲν ἐκβιάζει ἀπολύτως κανέναν στὸ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθεροςπλὴν ὅμωςνομοτελειακῶςθὰ δεχθῇ καὶ τὶς συνέπειες τῆς ἐλεύθερης αὐτῆς ἐπιλογῆς τουΓι’ αὐτὸ καὶ τονίζεται τὸ «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖνἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι». (Μρκη΄34). ΔηλαδήὍποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθῇἄς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτὸ του καὶ ἄς σηκώσῃ τὸ σταυρὸ τουκαὶ ἄς μὲ ἀκολουθῇ.
            Ὁ δρόμος τοῦ Χριστοῦ εἶναι Σταυρός. Ἀλλὰ ἐπιτέλους, τὶ δὲν εἶναι σταυρὸς στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου; Ἀκόμα καὶ αὐτὴ ἡ ἁμαρτία κοστίζει τόσο (καὶ σὲ χρῆμα καὶ σὲ ψυχικὴ φθορὰ), ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ γονατίζῃ, νὰ σπάζῃ τὸ ἠθικὸ του, καὶ νὰ ἐξευτελίζεται... Ἑπομένως βλέποντας τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀντικειμενικὴ τους αὐτὴ σκοπιά, «συμφέρει» γιὰ νὰ σωθῇ ἡ ψυχὴ μας, νὰ τὴν «ἀπωλέσουμε ἕνεκεν τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου Του».
            Συμφέρει δηλ. νὰ πᾶμε κόντρα στὸν κακὸ ἑαυτὸ μας μὲ τὶς κακὲς κλίσεις καὶ τὶς ἐπονείδιστες ὀρέξεις του, ἀκριβῶς γιὰ νὰ κερδίσουμε αὐτὸ τὸ ὁποῖο πραγματικὰ διψᾶ ὁ ἄνθρωπος καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο εἴμαστε πλασμένοι. Νὰ κερδίσουμε αὐτὸν τὸν Κύριὸ μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὴν οὐράνια, αἰώνια καὶ ἀτελεύτητη βασιλεία Του.
            Πράγματι: «Τὶ γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδίσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἤ τὶ δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μρκ. η΄36-37). Δηλ. Τὶ δὲ ὠφελεῖται ὁ ἄνθρωπος ἐὰν κερδίσῃ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, ἀλλὰ χάσῃ τὸν ἑαυτὸ του; Ἢ τὶ δύναται νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος ὡς ἀντίτιμο γιὰ τὸν ἑαυτὸ του;
            Ἐδῶ ὅμως, στὸ σημεῖο αὐτὸ εἶναι ποὺ κάποιοι μπερδεύονται, διότι θέλουν νὰ μπερδεύονται...
            Νομίζουν ὅτι ὑπάρχει ἡ δυνατότητα καὶ τὸ σταυρὸ τους νὰ σηκώνουν, ἀλλὰ ταυτοχρόνως νὰ παραμένουν μέσα σὲ μιὰ «ἀτμόσφαιρα» σιωπῆς, χωρὶς νὰ τοὺς γνωρίζει ὁ κόσμος ὡς «σταυροφόρους».
            Καὶ γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τ’ ὄνομὰ τους, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι οἱ πιστοὶ (;) ποὺ ἔχουν ἐφεύρει τὴν ἑξῆς «ἀπίθανη μηχανὴ». Νὰ καλύπτουν τὴν δειλία τους μὲ ἕνα μανδύα συνέσεως, κρατῶντας τὴν «σιωπὴ τῶν ἀμνῶν» καὶ προβάλλοντας ὡς τρόπο ζωῆς τὴν «ἰσορροπία» μεταξὺ τῆς κοσμικῆς καὶ τῆς «πνευματικῆς» τους ζωῆς!
            Τὸ ὅτι βέβαια τὰ πράγματα αὐτὰ τελικῶς εἶναι ἐντελῶς «ἀνισόρροπα», φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸν παράδοξο λόγο ἑνὸς τέτοιου κατ’ ὄνομα χριστιανοῦ, ποὺ ἔλεγε ὁ ταλαίπωρος: «Δὲν μὲ πειράζει νὰ σηκώνω τὸ σταυρὸ μου, δυσκολεύομαι ὅμως ἀφάνταστα νὰ ὁμολογῶ δημοσίᾳ τὴν πίστη μου»... Λὲς καὶ εἶναι διαφορετικὸ πρᾶγμα ὁ Σταυρὸς ἀπὸ τὴν καθαρὴ ὁμολογία.
            Τελικῶς φίλοι μου, οἱ ψοφοδεεῖς (λιγόψυχοι) αὐτοὶ ἄνθρωποι, μᾶλλον οἱ διχασμένες αὐτὲς προσωπικότητες νὰ λέμε καλύτερα, κάνουν (κατ’ ἄνθρωπον), τὸ μεγαλύτερο κακὸ μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ πάρα πολλὲς μάχες χάνονται στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἀγῶνα τῆς στρατευομένης μας Ἐκκλησίας, ἀκριβῶς διότι δὲν ἔχουμε συνειδητοποιήσει, ἢ δὲ θέλουμε νὰ παραδεχτοῦμε, ὅτι ὁ Σταυρὸς καὶ ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθόδοξη Πίστη ταυτίζονται, πλὴν τῶν ἄλλων καὶ μὲ τὴν παρρησία καὶ τὴν ξεκάθαρη ὁμολογία. Καὶ δυστυχῶς, πρέπει νὰ παραδεχτοῦμε, τοῦτο ἰσχύει καὶ γιὰ ἀρκετοὺς ἐκ τῶν κληρικῶν. Κυρίως θὰ λέγαμε ἰσχύει γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἐπιβάλλεται ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ εἶναι μπροστάρηδες καὶ νὰ δίνουν τὸν τόνο τοῦ ἀγῶνα...
            Μπορεῖ βέβαια ὁ ἄνθρωπος, «δίκην δικολάβου» (δηλ. σὰν συζητητὴς στρεψόδικος) νὰ ἀγωνιᾷ καὶ νὰ προσπαθῇ νὰ βρίσκῃ διάφορες δικαιολογίες, γιὰ νὰ διορθώσῃ τὸ Εὐαγγέλιο... Ὁ Ἰησοῦς ὅμως εἶναι ξεκάθαρος καὶ στὸ θέμα αὐτὸ καὶ ξεσκεπάζει ὅσους βασανίζονται ἀπὸ τὸ φοβερὸ δαιμόνιο τῆς δειλίας.
            Ἄς προσέξουμε εὐθὺς ἀμέσως τοὺς λόγους Του: «Ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμούς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς Αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων». (Μρκ. η΄38) Δηλ: Ὅποιος ἐντραπεῖ γιὰ μένα καὶ τοὺς λόγους μου σ’αὐτὴ τὴ γενεὰ τὴ μοιχαλίδα (τὴν ἄπιστη στὸν οὐράνιο Νυμφίο) καὶ ἁμαρτωλή, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου θὰ ἐντραπῇ γι’ αὐτὸν ὅταν θὰ ἔλθῃ μὲ τὴ δόξα τοῦ Πατέρα Του μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους.
            Λοιπόν, τὰ πράγματα εἶναι τόσο ξεκάθαρα καὶ λαμπερότερα καὶ αὐτοῦ τοῦ ἠλίου. Ἂν τώρα κάποιος ἐπιμένῃ στὶς πλανεμένες του ἀπόψεις, ἂν κάποιος τρέμῃ τὸν μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμο, παρὰ τὴν πίστη ποὺ ἴσως αἰσθάνεται μέσα του, ἄς ἀνοίξῃ τὰ ὦτα τῆς καρδιᾶς του γιὰ νὰ ἀκούσῃ τὶς καμπάνες τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως ποὺ ἠχοῦν καὶ ξεσηκώνουν σὲ πνευματικὴ ἐγρήγορση καὶ σὲ συνέπεια λόγου καὶ ἔργων. Ἄς ἀνοίξουμε λοιπὸν τὸ τελευταῖο βιβλίο τῆς Καινῆς Διαθήκης ὅπου ἐκεῖ βλέπουμε τὸ «Ἀρνίον τὸ ὡς ἐσφαγμένον», νὰ κατανικᾷ τὸν διάβολο καὶ τὰ κοσμικὰ του ὄργανα. Τὶ λέει; «Τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις καὶ φονεῦσι καὶ πόρνοις καὶ φαρμακοῖς καὶ εἰδωλολάτραις καὶ πᾶσι τοῖς ψευδέσι, τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ, ὅ ἐστιν ὁ θάνατος ὁ δεύτερος» (Ἀπκ. κα΄8). Δηλ: Γιὰ δὲ τοὺς δειλοὺς καὶ λιποτάκτες (προδότες τοῦ χριστιανικοῦ ἀγῶνα) καὶ σιχαμένους καὶ τοὺς φονεῖς καὶ τοὺς ἀνήθικους (σεξουαλικῶς), καὶ τοὺς μάγους, καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες (αὐτοὺς ποὺ πράττουν εἰδωλολατρικὰ ἔργα), καὶ ὅλους τοὺς ἀσεβεῖς, ἡ θέση τους θὰ εἶναι στὴ λίμνη, ἡ ὁποῖα καίεται μὲ φωτιὰ καὶ θειάφι. Αὐτὸς εἶναι ὁ δεύτερος θάνατος.
            Ἀντιθέτως ὅσοι ἀγωνίζονται, ὅσοι κρατοῦν μὲ ὑπομονὴ καὶ καρτερία τὸ Σταυρὸ τους καὶ δὲν ντρέπονται νὰ ὁμολογήσουν μὲ χριστιανικὸ θάρρος αὐτὴ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη μας, τόσο στὸ δόγμα ὅσο καὶ στὸ ἦθος, αὐτοὶ γεύονται ἀπὸ τώρα τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μέσῳ τῶν ἱερῶν μυστηρίων, εὑρισκόμενοι στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Ἐκκλησίας.
            Ἀδελφοὶ μου. Ἡ Ἐκκλησία στὴν γῆ λέγεται στρατευομένη καὶ χρειάζεται γενναίους μαχητές. Ἡ Ἐκκλησία στὸν οὐρανὸ ὀνομάζεται θριαμβεύουσα καὶ δέχεται μόνο νικητές. Οἱ δειλοὶ δὲν ἔχουν θέση οὔτε στὴν κάτω, οὔτε καὶ στὴν ἄνω Ἐκκλησία, ἀλλὰ στὴν κόλαση. Καὶ τὶ εἶναι τόσο φοβερό, ὥστε νὰ δειλιοῦμε πρὸ αὐτοῦ καὶ νὰ μὴ δειλιοῦμε πρὸ τῆς αἰωνίου κολάσεως;


Ἀρχμ. Ἰωήλ Κωνστάνταρος Ἱεροκήρυξ τῆς Ἱ. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης.
Ἀντιαιρετικόν Ἐγκόλπιον    www.egolpion.com



Δεν υπάρχουν σχόλια: