ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ  (Λκ. ε΄ 1-11)


Γράφει Ἀρχμ. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος, Ἱεροκήρυξ τῆς . Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης.
Μὲ τὸ Ἱερὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς, ξεκινᾶ περίοδος τῶν ἀναγνωσμάτων ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον. Ὅλοι φυσικὰ οἱ Χριστιανοί, ἀλλὰ περισσότερο ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, αἰσθανόμαστε ἰδιαίτερη χαρὰ καὶ εὐλογία ποὺ Ἕλληνας αὐτὸς Εὐαγγελιστής, ἰατρὸς καὶ ἱστορικός, μαθητὴς τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν, τοῦ Παύλου, μὲ τὴν τέλεια γνώση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, ἀποθησαυρίζει στὴν Ἐκκλησία, καὶ προσφέρει σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο τὰ «ρήματα τῆς Ζωῆς».
Ἡ περικοπὴ αὐτὴ τῆς Α΄ Κυριακῆς συγκινεῖ ἰδιαίτερα διότι, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, δείχνει πὼς ὅταν στὴ ζωὴ μας ἔχουμε τὴν εὐλογία καὶ τὴν συμπαράσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τότε ὅλα ἔρχονται κατὰ τὸν καλύτερο τρόπο……
Ὁ Ἰησοῦς βρισκόταν κοντὰ στὴ λίμνη Γεννησαρὲτ καὶ εἶδε τοὺς ἁλιεῖς νὰ τακτοποιοῦν τὰ δίχτυα τοῦ ψαρέματος. Καὶ ὅπως σὲ κάθε εὐκαιρία ὁ Θεάνθρωπος ὁμιλοῦσε καὶ θαυματουργοῦσε, ἔτσι καὶ τώρα, ἀφοῦ μπῆκε στὸ πλοῖο τοῦ Σίμωνος (Πέτρου), τὸν παρακάλεσε νὰ τραβήξῃ τὸ πλοιάριον λίγα μέτρα ἀπὸ τὴν ἀκτή. Ἀπὸ ἐκεῖ, ὡς νὰ βρισκόταν ἐπάνω σὲ ἄμβωνα «ἐδίδασκε τοὺς ὄχλους»… Δὲν ὑπάρχει περίπτωση ἀδελφοὶ μου νὰ προσφέρῃ ὁ ἄνθρωπος κάτι στὸν Θεὸ καὶ νὰ μὴ τὸ λάβῃ «ὑπερεκπερισσοῦ». Ἔτσι τώρα καὶ ἐδῶ. Μετὰ τὸ κήρυγμα, ὁ Χριστὸς δίνει τὴν ἐντολὴ νὰ ἀνοιχθοῦν στὸ βάθος καὶ νὰ ξαναρίξουν τὰ δίχτυα «εἰς ἄγραν».
Φυσικὰ τοῦτο ἦταν ἀδιανόητο γιὰ τοὺς ἔμπειρους ψαράδες, γιὰ τοῦτο καὶ ὁ Πέτρος ἐνῷ στὴν ἀρχὴ προβάλλει τὸ ἐπιχείρημα τῆς λογικῆς καὶ τοῦ ἔμπειρου ἐπαγγελματία ὅτι «… ἐπιστάτα, δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν, ἐπὶ δὲ τῷ ρήματὶ σου χαλάσω τὸ δίκτυον». (Λκ. ε΄5) Δηλ. Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα κοπιάσαμε καὶ δὲν πιάσαμε τίποτα. Ἀλλὰ γιὰ τὸν λόγο σου θὰ ρίξω τὰ δίχτυα, ἐνῷ λοιπὸν προβάλλει τὸ κατὰ πάντα λογικὸ ἐπιχείρημα, τελικῶς ὑποτάσσει τὴν δικὴ του γνώση καὶ ἐμπειρία, ἐν ὑπακοῇ στὴν ἐντολὴ τοῦ Διδασκάλου!
Τὸ ἀποτέλεσμα; Τόσα πολλὰ τὰ ψάρια ποὺ κινδύνευσαν τὰ δύο πλοῖα νὰ βυθιστοῦν! Τόσο δὲ συγκλονίστηκε ὁ Πέτρος καὶ οἱ συνάδελφοὶ του, ἀπὸ τὸ ὄντως θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονός, ὥστε ἡ συνείδησὴ του τὸν ὁδηγεῖ εὐθὺς ἀμέσως ἐν φόβῳ καὶ θαυμασμῷ νὰ ἀποδώσῃ πίστη καὶ λατρεία στὸ Θεάνθρωπο. «Ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων. Ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλὸς εἰμι, Κύριε». (Λκ. ε΄ 9) Δηλ. Ὅταν ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τὶ ἔγινε, ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπε: Νὰ βγῇς καὶ νὰ φύγῃς ἀπὸ μένα, Κύριε, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός.
Πολλὰ εἶναι τὰ σημεῖα ποὺ μᾶς δίνουν διδάγματα, φίλοι μου. Ἐμεῖς ἂς καταλήξουμε σὲ ἕνα γενικὸ συμπέρασμα καὶ δίδαγμα τὸ ὁποῖο ἔχει νὰ κάνῃ τόσο μὲ τὴν προσωπικὴ ζωὴ τοῦ καθενὸς μας, ὅσο καὶ μὲ τὸ σύνολο γενικῶς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τοῦτο εἶναι ἡ εὐλογία ποὺ ἐπέρχεται ὅταν δείχνουμε ὑπακοὴ στὸ παντοκρατορικὸ καὶ σωστικὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Καλούμαστε ἀρκετὲς φορὲς νὰ πράξουμε καὶ νὰ ἐνεργήσουμε σύμφωνα μὲ τὶς γνώσεις μας, τὶς ἐμπειρίες μας, τὰ καθιερωμένα, νομίζοντας ὅτι ἡ «πεπατημένη ὁδὸς» θὰ μᾶς προσκομίσῃ τὰ ἐπιθυμητὰ ἀποτελέσματα… Καὶ ὅμως, πόσες φορὲς ἀντὶ θετικῶν ἀποτελεσμάτων, βρίσκουμε μπροστὰ μας τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο καὶ ἡ ἀπογοήτευση θέλει νὰ μᾶς πλακώσῃ τὴν καρδιὰ…
Ἀντιθέτως ὅταν ἐντελῶς ἐλεύθερα βάζουμε τὸν Ἰησοῦ καὶ τοποθετοῦμε τὸ πρόσταγμὰ του παραπάνω ἀπὸ τὴν δικὴ μας «σοφὴ λογικὴ», παραπάνω ἀπὸ τὴν προσωπικὴ ἢ κοινὴ πεῖρα, ὅταν ἁπλὰ ἐμπιστευόμαστε κατὰ πάντα τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, τότε τὰ πράγματα ἀλλάζουν καὶ ἐκεῖ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀναμένει τὴν ἀποτυχία, ἔρχεται ἡ ἐπιτυχία τοῦ στόχου καὶ ἡ ἐπιβράβευση αὐτῆς τῆς πίστεως. Μόνο στὸν Πέτρο νομίζουμε ὅτι συνέβη αὐτὸ τὸ συγκλονιστικὸ θαῦμα;
Γιὰ τὸν Πέτρο μόνο ἐπεφύλαξε ὁ Θεὸς τὴν ἰδιαίτερη αὐτὴ στοργικὴ μεταχείριση; Ἀλλὰ ὁ Θεὸς εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας». Περιβάλλει πάντοτε μὲ ἄπειρη ἀγάπη τὸν κάθε ἄνθρωπο καὶ θέλει «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». (Α΄ Τιμ. β΄ 4).
Ἄν προσέξουμε στὴ ζωὴ μας, ἂν μὲ ἐρευνητικὸ βλέμμα ἐξετάσουμε τὶς ἡμέρες καὶ τὰ ἔτη τῆς ζωῆς μας, μετὰ βεβαιότητος θὰ διαπιστώσουμε τὴν θαυμαστὴ παρέμβαση τοῦ Θεοῦ! Θὰ δοῦμε ξεκάθαρα γεγονότα, τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦμε μὲ κανένα φυσικὸ τρόπο νὰ τὰ ἐξηγήσουμε…
Καὶ ἑπόμενο εἶναι νὰ τονίσουμε στὸ σημεῖο αὐτὸ τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία καὶ πρόνοια, τὶς ἰδιαίτερες θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ, μέσῳ τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ τῶν Ἁγίων μας, στὸ ταλαίπωρο ἀλλὰ καὶ εὐλογημένο Ἔθνος μας…
Δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ μελετήσουμε μαζὶ μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ μας Ἱστορία καὶ αὐτὴ τὴν ἀντικειμενικὴ ἐθνικὴ μας Ἱστορία.
Τὴν Ἱστορία ποὺ γράφτηκε ὄχι μέσα στὰ «Κισσινγκερικὰ» ἀποπροσανατολιστικὰ -καὶ ὄχι μόνο- ἐργαστήρια, ἀλλὰ αὐτὴ τὴν Ἱστορία ποὺ γράφτηκε μὲ τὸ ἀνεξίτηλο αἷμα τῶν μαρτύρων καὶ νεομαρτύρων.
Νὰ μελετήσουμε αὐτὲς τὶς σελίδες ποὺ ἀποτυπώνουν τὴν θυσία καὶ ποὺ καθαγιάστηκαν ἀπὸ τὰ κόκαλα τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων τὰ ἱερά, καὶ ἀπὸ τὰ χαριτόβρυτα λείψανα τῶν μεγάλων Ἁγίων μας!…
Ἀδελφοὶ μου, μελετῶντας κανεὶς τὴν Εὐαγγελικὴ αὐτὴ περικοπὴ ποὺ μᾶς ἱστορεῖ ὁ Λουκᾶς, ὁ ὁποῖος ἐμαρτύρησε στὴν περιοχὴ τῆς Βοιωτίας, ὅπου βρίσκεται καὶ ὁ τάφος του, δὲν ἔχει παρὰ νὰ παρακαλέσῃ τὸν Σωτῆρα καὶ Λυτρωτὴ μας Κύριο Ἰησοῦ, νὰ μᾶς χαρίζῃ τὴν ζωντανὴ πίστη στὴν καρδιὰ καὶ τὴν ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὸ θέλημὰ Του.
Ταὐτοχρόνως δὲ νὰ δεηθοῦμε ὅλοι μας ὥστε ἡ Χάρις Του νὰ προστατεύῃ τὸ Ἔθνος μας φωτίζοντας ἄρχοντας καὶ ἀρχομένους διότι «φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. ι΄31).
Ἀμήν.





Δεν υπάρχουν σχόλια: